Heen en weer (tussen hoop en vrees)

En dan is er weer gepraat.
En gaat hij nadenken.
Over hoe we toch samen verder kunnen.
Voor het weekend komt hij met zijn ideeën.

Niemand snapt het

Dit mailde ik vandaag (en deels eerder al) naar een belangstellende medeblog(g)(st)er:

“We gaan uit elkaar. Reden: ik zie zo weinig betrokkenheid van mijn man naar mij toe. De grens van mijn begrip bereikte ik twee weken geleden op een maandagavond.

Door iets wat mijn man deed, wat voelde als een afwijzing, triggerde hij iets bij mij waardoor ik een paniekaanval kreeg terwijl we naast elkaar in bed lagen. Mijn hele lijf begon oncontroleerbaar te schudden. Met zijn rug naar mij toe vroeg hij mij wat ik aan het doen was. Ik zei: ik heb een paniekaanval.

Vervolgens stapt hij uit bed, trekt wat kleren aan en gaat buiten staan roken. Daarna hoor ik hem de kamer van zijn, op dat moment afwezige, zoon ingaan om daar te gaan slapen.

Al trillend loop ik naar hem toe en vraag of hij denkt dat dit mij helpt.

Hij zegt: ik ben geen psychiater.

Ik: Nee maar wel mijn man en weglopen van mij, terwijl ik jou nu juist nodig heb, helpt mij niet.

Hij loopt mee terug, gaat naast me liggen, slaat halfhalf een arm om me heen en omdat ik door blijf shaken zegt hij boos dat ik moet ophouden omdat er niks aan de hand is.

De ochtend daarna is hij nog steeds boos want in zijn ogen is er niks gebeurd.

Ik heb mij juist nog nooit zo verlaten gevoeld door hem. Eerst die afwijzing, en vervolgens zijn weglopen terwijl ik trillend in bed lig en hij weet wat ik dan nodig heb (mij vasthouden en geruststellen, hoe moeilijk kan het zijn?) omdat ik al 2x een paniekaanval voor zijn ogen heb gehad en hem dat toen heb uitgelegd.

Deze actie van hem heeft mij alle hoop ontnomen dat we er samen uitkomen. Het geeft mij het gevoel dat ik alleen aan onze relatie werk. Zijn instelling is: als je er niet over praat dat bestaat het niet. Ook nu zei hij: zand erover en niet meer aan denken. Voor je het weet ligt er een hele berg zand tussen ons in.

Ik voel geen enkel medeleven van hem naar mij toe. Dat waar ik nu mee moet leren dealen (angst en paniekaanvallen, de onrust van het wantrouwen) is dankzij hem.

Ik heb hem meerdere keren gevraagd zijn liefde voor mij wat meer te bevestigen door een extra knuffel of kus of omhelzing en geruststellende woorden. Dat doet hij echter nauwelijks.

Ik heb zijn gedrag twee weken aangekeken. Er zijn dagen dat hij niet eens weet wat ik overdag heb gedaan want als ik het hem niet vertel, vraagt hij het ook niet.

Een beetje meer compassie tonen zou het proces helpen. In plaats daarvan lijkt het wel alsof hij achterover leunt en maar ziet waar het op uitdraait.

Want als we er niet over praten, dan is het er niet. En das voor hem wel lekker makkelijk… Maar ik kan daar niet meer mee leven.

Afgelopen weekend waren de kinderen bij de andere ouder en op vrijdagavond heb ik hem er op aangesproken.

Hij dacht zelf al dat ik de afgelopen week nogal bedrukt was. Hij dacht dat ik de scheiding al aan het regelen was. En ipv er naar te vragen, deed hij gewoon niets. En daar loop ik steeds tegenaan, tegen dat NIETS DOEN van hem. En weglopen als het te moeilijk/confronterend wordt.

Hij heeft duidelijk een enorme psychische blokkade, dat zegt hij zelf ook, maar hij gaat daar niet aan werken. Tja…dan houdt het op nietwaar.

Ik vind het vreselijk zonde/jammer/verdrietig dat hij daar niet voor open staat, want ik denk nog steeds dat wij goed bij elkaar passen en dat, als hij zijn issues uit zijn jeugd verwerkt, wij nog lang en gelukkig kunnen samenleven. Maar goed…dat moet hij ook vinden.

Ik hoop nog steeds op een wonder, dat hij een inzicht krijgt waardoor dit allemaal niet hoeft. Echt hoor, niemand uit onze omgeving snapt er ene bal van.”

Over en uit

En dan is de kogel door de kerk.

Hier eindigt het.

En de kilte treedt in.

Geen kussen meer.

Geen omhelzingen.

Geen liefdevolle blikken.

Geen vingers die elkaar nog strelen.

“Het is gebeurd en daar is niets meer aan te doen”, aldus manlief.

Over en uit.

Stil

Vandaag vroeg een lieve FB-vriendin waarom ik zo stil ben.
Mijn antwoord wil ik graag met jullie delen:

“De reden dat ik zo stil ben is dat ik zoveel mogelijk bij mijn eigen gevoel wil blijven. Wat er is gebeurd heeft mij diep, diep geraakt maar mijn liefde voor mijn man is ook erg groot. Ik wil hem graag een tweede kans geven, hoeveel pijn het mij ook doet wat hij gedaan heeft.

Ik begrijp van mijn man hoe het hem is ‘overkomen’, hiermee keur ik het niet goed, maar ik ben er nog steeds van overtuigd dat hij een goeie vent is, met het hart op de goede plaats. En met zijn fouten, niemand is perfect toch?

En dan gebeurd zoiets, je krijgt enorm veel steun, maar ook heel veel meningen van anderen over je heen, over hoe ik mij ‘moet’ opstellen naar mijn man, dat ik woedend op hem zou moeten zijn, over hoe hij zich zou moeten gedragen.

Terwijl ik strijd om mijn kop boven water te houden door nog steeds naar zijn positieve kanten te blijven kijken, en in mijn liefde voor hem te blijven, word ik door anderen naar beneden getrokken in een poel van verwijten en woede. Goed bedoeld maar veelal oordelen ze over mijn man vanuit hun eigen pijn, uit hún verleden.

Het maakt dat ik ga twijfelen aan mijzelf, of ik het allemaal wel goed zie, of ik niet mee moet gaan met de algemene regel dat wanneer je vent je belazerd je hem aan de kant moet zetten. Ben ik dan zo achterlijk en naief, vraag ik mij dan af? En waarom voel ik die woede dan niet, die zij wel voelen? Mankeert er dan wat aan mij dat ik niet wil handelen vanuit angst en woede maar dat ik wil kijken naar waar het fout ging en hoe we er samen weer wat van kunnen maken?”

Ga niet aan mij voorbij…

Alsjeblieft, kan je horen wat
ik niet zeg?
Kan je horen wat ik graag zou
willen zeggen, maar niet kan?

Ik ben bang dat je me zal wegduwen.
Dat je zal lachen met mij
en dat dit pijn zal doen.

Daarom blijf ik staan op mijn muren
en voer een strijdtoneel op.
Maar het is maar mijn toneel,
mijn drama.

Maar geloof me niet,
dit is niet wat ik werkelijk wil zeggen.
Mijn drama is mijn angst, mijn paniek.

Kan je daarom horen wat ik niet zeg?
Kan je dichterbij komen
ook al lijkt dit het laatste
wat ik zou willen?

Alleen jij kan mij uitnodigen
om van mijn muur af te komen.
Alleen jij laat me toe thuis te komen in
mijn zachte plek…
Ik wil dat je dit weet.
Ga niet aan mij voorbij…

(Uit: Mindfulness in je relatie van David Dewulf)