Stil
door Puck
Vandaag vroeg een lieve FB-vriendin waarom ik zo stil ben.
Mijn antwoord wil ik graag met jullie delen:
“De reden dat ik zo stil ben is dat ik zoveel mogelijk bij mijn eigen gevoel wil blijven. Wat er is gebeurd heeft mij diep, diep geraakt maar mijn liefde voor mijn man is ook erg groot. Ik wil hem graag een tweede kans geven, hoeveel pijn het mij ook doet wat hij gedaan heeft.
Ik begrijp van mijn man hoe het hem is ‘overkomen’, hiermee keur ik het niet goed, maar ik ben er nog steeds van overtuigd dat hij een goeie vent is, met het hart op de goede plaats. En met zijn fouten, niemand is perfect toch?
En dan gebeurd zoiets, je krijgt enorm veel steun, maar ook heel veel meningen van anderen over je heen, over hoe ik mij ‘moet’ opstellen naar mijn man, dat ik woedend op hem zou moeten zijn, over hoe hij zich zou moeten gedragen.
Terwijl ik strijd om mijn kop boven water te houden door nog steeds naar zijn positieve kanten te blijven kijken, en in mijn liefde voor hem te blijven, word ik door anderen naar beneden getrokken in een poel van verwijten en woede. Goed bedoeld maar veelal oordelen ze over mijn man vanuit hun eigen pijn, uit hún verleden.
Het maakt dat ik ga twijfelen aan mijzelf, of ik het allemaal wel goed zie, of ik niet mee moet gaan met de algemene regel dat wanneer je vent je belazerd je hem aan de kant moet zetten. Ben ik dan zo achterlijk en naief, vraag ik mij dan af? En waarom voel ik die woede dan niet, die zij wel voelen? Mankeert er dan wat aan mij dat ik niet wil handelen vanuit angst en woede maar dat ik wil kijken naar waar het fout ging en hoe we er samen weer wat van kunnen maken?”
